Ang Trabaho.. Bow.

October 19, 2009

nahiya naman ako nung binati ako ni master deejay sa sobrang luma ko ng post. uu nga naman, “subrang katagal na..” kasi naman, subrang busy din ang haliparot na lolang eto.

update muna sa buhay buhay. nagbblog hopping pa din naman ako kaso nga lang sa sobrang bilis ko maghop, hindi na ko nakakapag-iwan ng bakas! alam kong mortal sin sa blog community ang hindi mag-iwan ng bakas o kahit anu man lang na pagkakakilanlan kaso talagang lagi lang akong nagmamadali. paumanhin.

naging masaya naman ang buhay ko since the last time na nagpost ako. sabihin na lang natin na, dininig naman ni bro ang panalangin ko at nag-iba din ang ihip ng hangin. salamat sa mga anghel na nagbabantay sakin at hinatid/nilipad na nila ang “stress” ko sa tunay na bahay nya. siguro kung nabigyan pa ng one more week ang pinitensha ko nun, gyera patani na. kaya, salamat na lang at naghiwalay naman kami ng landas ng maluwalhati.

sa loob ng ilang months na yun, sa palagay ko nasa more or less, two months, derederecho naman ang pasok ng trabaho. sa sobrang dami, feeling ko isa na itong curse. pero dahil sa ito ay nakakatulong sa akin, grasya dapat ang tingin ko dito di ba? in short, tyaga na lang kasi baka magtampo naman, kawawa ako.

sa lahat ng hindi nakakaalam, freelancer ako. writer. VA. blogger. data entry personnel. transcriptionist. marketing churva. at kung anu anu pa. minsan tatlo lang ako dyan. ngayon, ako yan lahat. ganun katindi.

carry lang naman. sa totoo lang, nag-eenjoy nga ako ng bonggang bongga. masarap naman talaga kasi hindi ka mawawalan ng trabaho ever.. kaso may mga panahon na tag-gutom. yun yung mga panahon na parang nagtatampo sayo ang tadhana at naglalahong parang bula ang mga muret mong kliyente. at talagang sabay sabay dapat. sa isang taon kong nagbebenta ng aliw, este, nagffreelance, mga tatlong beses na nangyari sakin yun. nitong huli, hindi ko na inistress ang sarili ko, ang sabi ko na lang, pwes, bakasyon!!

nung makickout ako sa familia, mga 3 months akong walang trabaho. gutom talaga. buti na lang, may pagkalanggam kasi ako, kaya may naipon naman ako kahit panu. isa pa, may trabaho naman ang aking kabit, este, asawa. sa mga panahong eto, nawala ang lahat lahat sakin. kamag-anak, kaibigan, mga material na bagay (wah!! tsikot ko..) ang natira lang sakin, ang asawa ko, ang anak ko at ang bestfriend ko (at dito ko lang sha talaga natagpuan kahit na matagal ko na shang kasama). sa totoo lang, ipinagpapasalamat ko na din na nangyari sakin ang lahat ng iyon, kasi madami akong natutunan at bukod sa lahat, madami akong napatunayan. kung meron man akong pinanghinayangan sa mga pangyayari, yun ay yung tsikot ko kasi madaming memories dun ang aking mama. kung pde nga lang na hindi na sha dispatsahin, ginawa ko na.

i found friends in unexpected places. I made some more. o baka naman hindi na din ako naghahanap pa. okay na sakin yung tatlo kong mga anghel. at least alam ko na kung sakaling mamatay ako, may sigurado na tatlong iiyak di ba? oks na ko dun. 🙂

si BFF ang nagturo sakin ng freelancing. sha nauna, nung okay, ako naman. kaya wala akong kahirap hirap pumasok. syut na kagad! nung una, kaya ko lang gustong magkatrabaho kagad kasi gusto kong bumili ng pantene. makati na ang ulo ko sa palmolive e mahal yung pantene. nahihiya naman ako magpabili sa asawa ko kasi hindi na nga magkaintindihan sa kakainin namin araw araw. tas nagmMT pa ko nung mga panahon na yun kaya tipid na tipid talaga. November ako nagsimula, unang sweldo ko dumating ng January. makapasko. kamusta naman?! pero oks lang, 1 bote ng pantene kagad ang binili ko, with matching conditioner pa. at take note, bote etech, hindi sachet!

tanda ko nun, para akong nanalo sa lotto. smantalang kinikita ko yung klase ng perang yun ng 2 weeks lang nung sa familia pa ko ngttrabaho. bakit? kasi pers taym ko nagkasweldo na dugo’t pawis ang puhunan, hindi parents. masarap pala talaga, ibang klase.

nun, masaya na ko sa barya. tas nung dumami na ang order, nagset na ko ng ilang hours per day. nun 7 hours lang per week, tas naging 2 hours per day, tas magdamagan, tas pamorningan, tas 4 hours. ngayon 7 na. hindi naman naglalalayo ang rate ko, dumami lang ang trabaho. ganun ata talaga, pag gusto mo ang trabaho mo, nagiging adik ka na. pasalamat na lang ako at may trabaho ako, isipin mo kung wala, e wala din naman akong maaasahan sa pera kundi ang butihin kong asawa. kawawa naman sha pagnagkataon kasi may mga umaasa din sa kanya, sa ayaw man nya o sa gusto.

o sha, babu na. at nagbreak lang ako. gustuhin ko man magkwento ng dami dami pa, next time na. bibitinin ko muna kayo. ahihi.. 🙂

Gie

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: