Ang Trabaho.. Bow.

October 19, 2009

nahiya naman ako nung binati ako ni master deejay sa sobrang luma ko ng post. uu nga naman, “subrang katagal na..” kasi naman, subrang busy din ang haliparot na lolang eto.

update muna sa buhay buhay. nagbblog hopping pa din naman ako kaso nga lang sa sobrang bilis ko maghop, hindi na ko nakakapag-iwan ng bakas! alam kong mortal sin sa blog community ang hindi mag-iwan ng bakas o kahit anu man lang na pagkakakilanlan kaso talagang lagi lang akong nagmamadali. paumanhin.

naging masaya naman ang buhay ko since the last time na nagpost ako. sabihin na lang natin na, dininig naman ni bro ang panalangin ko at nag-iba din ang ihip ng hangin. salamat sa mga anghel na nagbabantay sakin at hinatid/nilipad na nila ang “stress” ko sa tunay na bahay nya. siguro kung nabigyan pa ng one more week ang pinitensha ko nun, gyera patani na. kaya, salamat na lang at naghiwalay naman kami ng landas ng maluwalhati.

sa loob ng ilang months na yun, sa palagay ko nasa more or less, two months, derederecho naman ang pasok ng trabaho. sa sobrang dami, feeling ko isa na itong curse. pero dahil sa ito ay nakakatulong sa akin, grasya dapat ang tingin ko dito di ba? in short, tyaga na lang kasi baka magtampo naman, kawawa ako.

sa lahat ng hindi nakakaalam, freelancer ako. writer. VA. blogger. data entry personnel. transcriptionist. marketing churva. at kung anu anu pa. minsan tatlo lang ako dyan. ngayon, ako yan lahat. ganun katindi.

carry lang naman. sa totoo lang, nag-eenjoy nga ako ng bonggang bongga. masarap naman talaga kasi hindi ka mawawalan ng trabaho ever.. kaso may mga panahon na tag-gutom. yun yung mga panahon na parang nagtatampo sayo ang tadhana at naglalahong parang bula ang mga muret mong kliyente. at talagang sabay sabay dapat. sa isang taon kong nagbebenta ng aliw, este, nagffreelance, mga tatlong beses na nangyari sakin yun. nitong huli, hindi ko na inistress ang sarili ko, ang sabi ko na lang, pwes, bakasyon!!

nung makickout ako sa familia, mga 3 months akong walang trabaho. gutom talaga. buti na lang, may pagkalanggam kasi ako, kaya may naipon naman ako kahit panu. isa pa, may trabaho naman ang aking kabit, este, asawa. sa mga panahong eto, nawala ang lahat lahat sakin. kamag-anak, kaibigan, mga material na bagay (wah!! tsikot ko..) ang natira lang sakin, ang asawa ko, ang anak ko at ang bestfriend ko (at dito ko lang sha talaga natagpuan kahit na matagal ko na shang kasama). sa totoo lang, ipinagpapasalamat ko na din na nangyari sakin ang lahat ng iyon, kasi madami akong natutunan at bukod sa lahat, madami akong napatunayan. kung meron man akong pinanghinayangan sa mga pangyayari, yun ay yung tsikot ko kasi madaming memories dun ang aking mama. kung pde nga lang na hindi na sha dispatsahin, ginawa ko na.

i found friends in unexpected places. I made some more. o baka naman hindi na din ako naghahanap pa. okay na sakin yung tatlo kong mga anghel. at least alam ko na kung sakaling mamatay ako, may sigurado na tatlong iiyak di ba? oks na ko dun. πŸ™‚

si BFF ang nagturo sakin ng freelancing. sha nauna, nung okay, ako naman. kaya wala akong kahirap hirap pumasok. syut na kagad! nung una, kaya ko lang gustong magkatrabaho kagad kasi gusto kong bumili ng pantene. makati na ang ulo ko sa palmolive e mahal yung pantene. nahihiya naman ako magpabili sa asawa ko kasi hindi na nga magkaintindihan sa kakainin namin araw araw. tas nagmMT pa ko nung mga panahon na yun kaya tipid na tipid talaga. November ako nagsimula, unang sweldo ko dumating ng January. makapasko. kamusta naman?! pero oks lang, 1 bote ng pantene kagad ang binili ko, with matching conditioner pa. at take note, bote etech, hindi sachet!

tanda ko nun, para akong nanalo sa lotto. smantalang kinikita ko yung klase ng perang yun ng 2 weeks lang nung sa familia pa ko ngttrabaho. bakit? kasi pers taym ko nagkasweldo na dugo’t pawis ang puhunan, hindi parents. masarap pala talaga, ibang klase.

nun, masaya na ko sa barya. tas nung dumami na ang order, nagset na ko ng ilang hours per day. nun 7 hours lang per week, tas naging 2 hours per day, tas magdamagan, tas pamorningan, tas 4 hours. ngayon 7 na. hindi naman naglalalayo ang rate ko, dumami lang ang trabaho. ganun ata talaga, pag gusto mo ang trabaho mo, nagiging adik ka na. pasalamat na lang ako at may trabaho ako, isipin mo kung wala, e wala din naman akong maaasahan sa pera kundi ang butihin kong asawa. kawawa naman sha pagnagkataon kasi may mga umaasa din sa kanya, sa ayaw man nya o sa gusto.

o sha, babu na. at nagbreak lang ako. gustuhin ko man magkwento ng dami dami pa, next time na. bibitinin ko muna kayo. ahihi.. πŸ™‚

Gie

kahapon yun. somewhat memorable sha kasi ang dami dami dami kong feelings na naexplore kahapon. umpisahan natin sa umaga.

THURSDAY MORNING 6:30AM:Β  ginising ko si senyorita robi, alam kong hindi kakain ang bruhitang ito kaya hindi ko na din sha ginigising ng maaga, sayang lamang ang oras kung sobrang aga ko pa sha gigisingin di ba? ewan ko ba, these past few days, hindi sha kumakain, para bang naghhunger strike..

o may nararamdaman shang kakaiba, kapares ko. ako, simula’t sapul, alam ko na, na ang anak ko–soulmate ko. pag kasi may nararamdaman akong hindi maganda, parang kakambal–ramdam din nya, kung anu man yun. anyway..

hindi pa ko kumukurap, to make that “exact”, naghihintay pa lang akong magload ang page ng Facebook ko, eto na ang muret sa tabi ko, tapos na daw sha maligo.

huwaaattt?!!!…..

shempre, nagdududa na ko sa kanya, aba bali pang third day na nya ginagawa sakin yun, napakabilis maligo kaso thursday morning ang record breaker! binihisan ko habang ginigisa gisa ko na unti unti.. kaso lang, nung nakita kong maamos angΒ  mukha, un na, hindi na ko nakapagpigil!

to make the long story short, nagwala ako, nagtago sha, may nakelam, pumasok sha ng school, at ako? gusto ko ng manipa ng tao palabas ng bahay..

alam mo, I’m trying naman e, trying very hard dahil I care for my husband, pero a girl like me can only take so much. inuulit ko, hindi ako santa, not even a good samaritan. sana naman, take that into consideration bago ako tuluyang makapambastos, and this goes to the “nakelam”. ang masasabi ko lang, I think overstaying should be considered as a crime therefore should be punishable under the law. πŸ˜‰ live your own life naman, please lang. at sa mga tao sa pamamahay nya na naging mitsa ng kaguluhang ito sa buhay ko, utang na loob, ayusin nyo ang buhay nyo. my gad!!

fast forward 10:30AM: Β  soooooooo happy. at last, after 2 looooooong years, nakapagdate din kami ng dyowa ko. imagine that? 2 years na never kami nakalabas ng kaming dalawa lang until yday. saya saya. isa lang narealize ko, kulang ang araw tlga, pag ganun katagal kayong hindi nakapagdate. kulang! samantalang puro wholesome activities pa ang ginawa namin ha, wala pang bastusan na nangyari nun.

fast forward 3:30pm:Β  dahil ang pakay talaga ng date namin ay magpa-spa, nagpunta kami sa The Spa ATC. first time ko magpa-spa dun so hindi pa ko masyado familiar sa rules nila, habang finafamiliarize ko pa ang aking sarili.. KABOOM! isang girl, she reminded me of someone from my super distant past, kung sha nga to, my gad! sa dami dami namang lugar na pagkikitaan namin, bakit naman kung kelang nakabathrobe lang ako?!!! shempre dahil sa itoy isang spa, expected na maghubo’t hubad ka di ba, kaso with this girl around, hindi ko afford irisk ang maladyosa kong katawan. NAMMMMMMMAAAAAAAAANNNNNNNNN!!!!!!!!!!! πŸ˜€

kamuka nya talaga, pati lakad, pati smirk. pramis. I know, malamang I know. e kaaway ko kayang mortal yun, hindi ko nga lang alam kung bakit at anung meron pero feeling ko grudge na namin to nung past lives pa namin. kundangan nga lamang at this lifetime ay sa isang lalaki pa nagsimula. feeling tuloy nitong lalaki na ito, isa siyang… PIOLO PASCUAL! in your dreams! nyahahha.. πŸ˜€

e di yun nga, halo halo talaga ang emotions ko. absofuckinglutely, hindi ako aatras kung away gusto nya, pero not in this bathrobe please?!!! in fairness naman to me, I know when to retreat. alam ko naman na there will be another time. one point for you gorgeous–for now. sa lounge na lang ako nagstay at inenjoy ang sound ng water. ahay!

pumasok din sha sa lounge, siguro hindi din sha nagbomba dun sa “wet area” at katulad ko, nagshower na lang sha. kumuha ng ginger tea at umupo saΒ  tabi ko. buti na lang, it was time for my massage. niwan ko na sha dun. take note: ibang pangalan ang tinawag sa kanya nung attendant.. hmm, sha nga kaya ito?

nagkita ulit kami after massage. nauna sha sa locker. bihis na nung dumating ako at nagpapatuyo ng buhok. nagbihis ako, makeup makeup. tinitingnan ko sha, tinitimbang na maigi kung sha nga ito.. sha nga kaya?

let me count the ways: si miss A, kung matatandaan ko lang ay matangkad, etong si Miss B ay hindi gaano. si A ay payat, si B din. ibang pangalan ang tinawag sa lounge, hindi kanya, yun ay kung tama ang pakinig ko o, iba ang niregister nya. si miss A ay high flying na so inaasume ko na nag improve na ang kanyang fashion sense at hindi na ganu nagtturtle neck na gawa sa ma-kati kating tela, etong si miss B..hm. pero ang mga gamit, nakaziplock, imbes pouch–I mean ang mga makeup chuvarness nya ay nakaziplock, o di ba muka namang galing sa eroplano eto. isa pa, sa tanda ko ay straight ang buhok ni A, si B kulutan. pag uwi ko chineck ko sa Facebook, kahit naman hindi kayo friends pde mo makita sa picture di ba? straight.

so kung ikaw nga yan, miss A, well hindi mo naman nasira ng bonggang bongga ang araw ko kasi may doubt pa ko kung ikaw nga yun, siguro kung sureness na ko na ikaw na nga, baka sakali pa. at kung ikaw nga yun, ineng, next time, magsuot ng pants na fit syo, lawlaw kaya sa pwet, parang kinulang sa foam. in fairness syo, maganda ka pa din. pero kelangan mo na talagang iemprove ang “style” mo, o kaya mag uniform ka na lang. ahihihi.. πŸ˜€

kung ikaw naman ay isang walang malay na letter B, sorry po.. mapagkamalan lang, balak kitang alukin ng magazine kahapon kaso baka kasi ikaw si A. nyehehhe.. πŸ˜€

masama pa nun, the day before, may bagong addition sa Facebook, isa pa sa mga taong gustong gustong gusto kong kurutin sa singit. HEH! churva ka, closet king!!! sinu pa kaya sa past ko ang sisilip sa tahimik kong buhay?… πŸ˜€

overall, masaya naman kasi di ba nga, ang tagal na namin hindi nagddate. isang araw ko din nakalimutan ang mga kbwisetan na ito. heheh.. πŸ™‚

lagyan mo din ng sinturon

lagyan mo din ng sinturon

photo credit:Β  http://borderlinemag.com/ thank you po.. πŸ™‚

san ko nga ba nakinig yun? na ang malas, tatluhan lagi kung dumating? kung totoo yan, eto na, dumating na yung pangatlo ko, kelangan ko na ba magsaya? o meron pa bukas? saturday pa lang, may buong sunday pa.

mabuti pang lamunin na ko ng lupa!

sa totoo lang, kung malas lang naman ang tanung e dalawa pa lang talaga pero kung kabadtripan ang ibibilang, araw araw na ito.

o baka naman may kabitmalas kami ngayon linggo kaya ganito?..

kahapon din mainit ang ulo ko, dapat nga magpopost na din ako kahapon pero nawalan lang ako ng gana kasi hindi naman ganu matindi. kaso ngayon nga, eto, kaya hello novelitas na naman ako.

hay buhay.. kelan kaya babalik sa dati?

kahit san ata magtago ang tao, dadating pa din ang kabwisitan sa buhay nya. pupuntahan ka na nito sa lungga mo. wala ka tlgang takas. siguro ito ang way ni God para mlaman kung buhay pa tayo.

pag umaaray, pag nagmumura.. ah, buhay pa.

sa kabilang banda, may nagbubulong sakin na kung hindi ko pa susundin ang sign e padami pa ng padami ang isasampal sakin na evidence.

e bakit nga ba ayaw ko?

ikaw, kung sakali lang, inabot ka na ng 9 months bago mo naayos ang buhay mo, masaya ka naman sa trabaho mo, sa buhay mo, sa pamilya mo tapos dumating ang isang sign na nagsasabi syo na iwan mo lahat, kaya mo kaya?

kaya mo kaya, magsimula ulit? kaya mo kaya iwanan ang mga bagay na hindi naman mali? kaya mo ba ipagpalit ang buhay na pinaghirapan mo buoin para sa isang buhay na hindi mo pa sigurado? at ang pinakamatindi, kaya mo pa kayang magsimula ulit ng bago?

ang problema, feeling ko, lahat ng forces ay working against me. lahat. sa trabaho, sa pamilya..

nagpapasalamat na nga lang ako may mga kaibigan ako na nagmamahal sakin, kung hindi, hindi ko na talaga alam kung san ako pupulutin. at least, alam ko na kung sakali makidnap ako, tutubusin ako ni tez, kaso installment. ang sabi ko naman, wag na lang, baka installment din ako ibigay sa kanya. buti na lang, napag-usapan na namin yan kagabi.

sana next post ko, masaya na ulit. ayoko na maging malungkot, pumapangit na ko. sobra na ito. pramis, sa monday, tatawag na tlaga ko, tigilan na lang ako ng mga signs na yan.

wala lang, type ko lang na yan ang ititle. πŸ˜›

pero hindi nga, naisip ko lang habang nagbubuhat ako ng kung anu anu sa gym kanina.

kung ako’y isang lalaki, ako ang tipong hindi mo ihaharap sa parents mo. bakit? ganito kasi yun..

madami-dami na din akong experience sa barkada. akchuwali, aym a beri sosyabol persin. elementary, barkada; high school, barkada; college, barkada..at boypren. hanggang after college, konting barkada..at baby. πŸ˜€

hindi naman ako nagsisisi, kaya siguro ako ganito ngayon kasi puro barkada pero hindi naman naging masama ang buhay ko; in fact, eym hapi.

call me selfish pero the way i’m living my life now.. etong eto na yun. just the way i like it.

“aha..aha..”

kesihodang magalit kayo sakin, kesihodang atreng ako sa inyong mga paningin, care ko?!

mabalik tayo sa talakayang panglalaki. ayun nga, kung ako ay isang lalaki at ako ay bf mo, hinding hindi mo ko dapat ipakilala sa magulang mo, pramis. kahit pa ganu ka kakating gawin yan. pigilin mo ineng. bakit? kasi sa abut ng aking naaalala, considering may short term memory loss ako, wala ata akong ni isang barkada–lalaki man yan o babae, tomboy o bakla, buhay o patay, gumagalaw at hindi–ang natuwa ang magulang nung makilala ako. wala. pramis. meron pa nga–at madami, take note–ang mainit ang dugo sakin at feel ko pa na kung pde lang batukan ang mga anak nila para lang layuan ako, hay naku, ginawa na. the rest, smile na lang. care din naman nila sakin.

actually, may alam ako isa pero hindi ko sasabihin kung sinu. hehe.. πŸ˜€

fine. care ko. hindi naman kayo ang kasama ko pag gumigimik ako at tumatambay ako, hindi naman kayo ang kinakausap ko pag tumawag ang mga anak nyo o nagttext ako. hindi kayo, hindi.. hindi po.

in fairness to me, at opo, ipagtatanggol ko ang sarili ko, muka lang akong BI dahil nagyoyosi ako, matigas ang ulo ko, hindi ako naglilinis ng bahay, at kung anu anu pa, pero alam ko sa sarili ko na hinding hindi, and i repeat, HINDI ko po niyaya ang mga anak nyo KELANMAN na sumama sa gawain kong mali. kung sumama sila, choice nila yun at hindi akin. kasalanan ko ba kung mukang santa at santo ang mga anak nyo, yun pala ay may tinatago ding kahayupan?! pigil na pigil lang mga yan at sakin, pde silang magladlad dahil kelanman hindi ko sila hinusgahan. kanya kanyang trip lang yan, kung anung makakapagpasaya sa kanila, go. kahit kelan hindi ko sila diniktahan.

hindi po ako si hitler.

minsan kasi, kilalanin nyo ang mga anak nyo at wag nyong husgahan. wag nyong ipilit ang mga gusto nyong maging sila dahil, tao po yang mga yan. iginagalang ko po ang lahat ng magulang sa mundo dahil ako man ay peyrent din at siguro naman ayokong mapagsabihan ako ng barkada ng anak ko ng ganito di ba? pero pleeeeaasee.. hindi po ako ang may kasalanan kung bakit sila nagkaganyan, muka lang ako.

sabagay, hindi ko na naman kelangan maging lalaki. kahit naman magulang ng mga naging boypren ko, ayaw din sakin. hay buhay.. 😦

follow. me. now.

follow. me. now.

photo from http://www.computerweekly.com/blogs/stuart_king/